با پري هم خوابگي ها با جنون هم خانگي ها

وز خرد تا خادم خود كامگي بيگانگي ها

تا خرد در خدمت خود كامگي است

در جهان عاقلتر از ديوانه كيست

ور بشر فرمانبر ديو هواست

مرگ بر فرمانبر و فرمانروا

كانچه افروزنده نفس دني است

گر چراغ عقل باشد مردني است

عالم كذاب و علم كاذبه

جالب است اما ندارد جاذبه

تا قناري مرد و گل پژمرد و امد برگ ريزان

خار با گل شد ستيزان

قاف تا قاف از جهان بايد گريزان شد عزيزان

ميروم افتان و خيزان

تا مدد از شهپر عنقا بگيرم

راه نا پيدا بيابانها بگيرم

اشيان در قاف استغنا بسازم

خويش را افسانه چون عنقا بسازم

يا بسوزم يا بسازم

كاندرين دنياي پر غوغاي وحشت زا

روانكاه و توان فرسا

غم انگيز و ملال افزا

هوا الوده ابر الوده اب و اتش الوده

نسيم كوهساران با دم عيسي وش الوده

ني الوده مي الوده نواي دلكش الوده

شب و شمع و دم و دود و گل و مل هر شش الوده

شراب بي غش الوده

سبو و ساغر و ساقي

شراب مانده از پير مغان باقي

حديث عشق و مشتاقي

همه بر باد رفته

قصه ها از ياد رفته

گشته ويران دير پير و مانده حيران پير دير

مستي و شوريدگي يادش بخير

اي خوش ان خواب طلايي

وان خوشيهاي خيالي

بيخبر از فتنه ايام و كابوس ليالي

اشك بي پروا و عشق لاابالي

اي خوش ان خواب خيال انگيز و روياي طلايي

عالم عشق و بلاي مبتلايي

زين طرف نازك خيالي زان طرف بالا بلايي

اي دريغا كان طهارت رفت و ان عصمت رميد

جاي هر گل هرزه خاري بر دميد

كاندرين عصر تمدن كز توحش بدتر است

رخت اگر بر بسته يك بد صد بتر در بستر است

اتش موحش نهان در زير اين خاكستر است

بچه بر جا نيست اما جا تر است

دفع فاسد چون به افسد كرده اند

يك فساد افزونتر از صد كرده اند

راه بد چون با تبر سد كرده اند

لاجرم تحريف مقصد كرده اند

ميروم تا دور از اين انسان نما درنده خوها

دور از اين ناشسته روها

وين زننده رنگ و بوها

در بهشت ارزوها غرفه اي زيبا بسازم

اشيان از اطلس و ديبا بسازم

كيست مقصودت ازين انسان نماها

مرغ راهب پيشه ماها

عذر ميخواهم جسارت ميكنم اري شماها

رفتم از دست شما تا چاره فردا بسازم

روز روشن از شب يلدا بسازم

رفتم و در ديده مردم

تا به دلها زنده گردم

دولت پاينده گردم

اختر تابنده گردم

با همه تابندگي ازادگان را بنده گردم

روشن و رخشنده گردم روشني بخشنده گردم

هم لب پر خنده گردم هم رخ فرخنده گردم

ابر گردم برق گردم گريه گردم خنده گردم

بلكه خواب اشفته سازم اين خيال اشفتگان را

گوش مالم اين چو خرگوشان به غفلت خفتگان را

نعره گردم نعره شيپور تندر

شعله گردم شعله شمشير طوفان

رعد و برق اسا به ابر تيره اندر

هم گدازان هم شكافان

هم فروزان هم شكوفان

پس چو خضر از همت پير قلندر

با سمندي سينه چون سيمرغ و سيما چون سمندر

در نوردم يك شبه ملك سليمان تا سكندر

مشعل اسا در دل شبهاي ظلمت سا بسوزم

در سياهي چون چراغ مسجد الاقصي بسوزم

نيستم من ديگر ان بازيچه بازيگران

در سيه چال تمدن هم رسن با ديگران

چاله تاريك و رسن باريك و من بار گران

گرچه كولي بچه اي بي برگ و سازم

وانشد هرگز به كس دست نيازم

من دگر در بيكرانها

چون دو پيكر يكه تازم

                 لك لك و اين سرفرازي

                                       شهپر همت بنازم

اه و اشكم سوز و سازم

شعله شمع مرادم

طاق محراب نمازم

بيكسانرا دستگيري دلنوازم

قصه گوي غصه هاي جانگدازم

وانقدر در خون ماران دست يازم

تا جهان از شر ماران پاك سازم

چون به معني پاكسازم گر به صورت پاكبازم

وانمودي از حقيقت در نمودي از مجازم

خامه خنجر نشانم خنجر گوهر طرازم

با تمام سر بزيري سر فرازم

موج اشكم اوج عشقم

گوهر درياي رازم

داستان كوتهي از شرج شبهاي درازم

ديگر ان خاطر پريشاني ندارم

خم به ابرو چين به پيشاني ندارم

يك پرم شمشير و ديگر پر قلم كارم پريدن

بر سياهي خط كشيدن

در سياهي ره بريدن

با پري از خون و صفرا خون رنگين گستريدن

وز پري با قير و قطران اب حيوان پروريدن

هر زمان نقشي نو از شنگرف و زنگار افريدن

پا به بي پايان نهادن

تا به پايان بسپريدن

وانگه از ايوان كيوان خاكيان را بنگريدن

مردمي ديدن كه نتوان ديدن و تاب اوریدن

دين شان با خود فروشي بره نذري خريدن

دسته اي هم بره را چون گرگ در حال دريدن

گرگ در حال دريدن گله در حال چريدن

وز خران پيشي گرفته ادمي در خر خر يدن

تا بلند اوازه گردد شهرتش با عر عر يدن

ميروم تا شكوه خود باز گويم با خدايان

پرده ها را پس زنم تا چهره ها گردد نمايان

پاره سازم پرده ها را

رو كنم با برده داران برده ها را

با ستم كيشان ستم پرورده ها را

باز گويم گفته ها را بر شمارم كرده ها را

با خدايان لخت و عريان گويم از حال گدايان

از سياهان وز سفيدان

پشت ان سيماي محزون چنگ و دندان

لاي ان لبهاي خندان لخته خون

ديو ظاهر ميشود در جلد انسان

گه بدان گون گه بدين سان

گرگ بر سر ميكشد شولاي چوپان

ميكند با چوب دستي پايكوبي

رقص لزگي رقص چوبي

انقدر تا بره دست افشان شود بز پاي كوبان

جان بقربان تو اي سر خيل خوبان

دستگيري مي كني از مستمندان؟؟؟

ميزني بر سينه سنگ درد مندان

چشم بد دور از جمال چشم بندان

پرده ها بالا و پايين ميرود

صحبت از ايين و وجدان ميرود

چاق و فربه گشته اند اما نه چندان

گو سپندي دود كن بر گوسپندان

ميتوان خواند از خطوط چهره ها نقش اسارت

يادبود بند و زندان يادگار پتك و سندان

وز نگاه بي گناهان اين عبارت:

كاين نمايش كي رسد يارب به پايان

در چنين توفان كه دريا بر سر ساحل شكسته

موج و كشتي بان و كشتي تا گلو در گل نشسته

نوح ناجي هم زگردابي چنين هايل نرسته

اي قلم گر خاطرات از غاصب و جاهل نخسته

خيز و پارو زن كه جانها بر تو بيجا دل نبسته

اي بحق پيوسته وز باطل گسسته

بر تو اين منصب مبارك

بر تو اين منزل خجسته

تا ميان اتش افروزان رقابت در گرفت

ديده ها را توده اي از دود و خاكستر گرفت

ادميت را رها كرد ادمي

كارها كرد ادمي

بربريت را براي برتري از سر گرفت

اتش افروزي چنين بي واهمه

اب پاكي ريخت بر دست همه

هم همه از واهمه در همهمه

كار دود و شعله هي بالا و بالاتر گرفت

تا سرايت در دل ذرات كرد

رخنه كم كم از صفت در ذات كرد

لرزه در بنيان و در اركان فتاد

ريخت در هم اب و اتش خاك و باد

هسته اي از بي نهايت گر شكست

اين شكست امد براي هر چه هست

ضربه اي بر كهربا امد فرود

از نهاد كهكشان بر خاست دود

خواجه در دل شاد شد

بست را بشكست و غول ازاد شد

حلقه دودي جهان را چون نگين در بر گرفت

بيضه اي در هم شكست و جوجه اي بيرون پريد

خواجه مهرش را بجان و دل خريد

وز براي خود بلايي افريد

بچه گرگي را بجاي جوجه مرغي پروريد

ور پريده رفته رفته پر گرفت

وانگه اول انتقام از ادميت بر گرفت

ميروم چون ذره تا سر چشمه خورشيد خاور

گه شناور گه بر افشان

گوهري والاتر از لعل بهاور

همتي بالاتر از كوه بدخشان

رو بفرداي درخشان

ميكشم بال از فرودي بر فرازي

وز شب تاري به روز دلفروزي

وه چه بال كوته و راه درازي

تا شكافم از شب زندانيان روزن به روزي

كاندرين ره ناگزيرم از ستيزي يا گريزي

ميبرم صد ره به تنهايي پناه از بي پناهي

بلكه يكدم وارهم زين همرهان نيمه راهي

وز سياهي وز تباهي

داوريها دارم از دست ستمكاران به داور

هي زنان هر لحظه بر رخش تكاور

وندر اين درياي نا پيدا كرانه

ناشناسي با صداي شاعرانه

ميگذارد سر بگوشم

مينوازد اين ترانه

لك لك اي مرغ دلاور

پر زدي از اسمانها

سر زدي تا بيكرانها

اي خداي مهر بانت يار و ياور...

گوشه اي از اسمان با ابرهاي پاره پاره

زير رگبار ستاره

چون زميني كاندر او از اسمان بارد شراره

وان شراره بي شماره

ميشود هر دم نمودي تازه پيدا

خارج از اندازه ها اندازه پيدا

موكب خورشيد خاور ميرسد

عمر شب دارد دگر سر ميرسد

روز ديگر بهتر از هر روز ديگر ميرسد

قهرماني دارد از در ميرسد

تا براند رهزن گمراه را

بشكند خود خواهي خودخواه را

وز شب يلدا بگيرد خون بهاي ماه را

جز محبت نيست در ايين مهر

مرحبا ايين مهر اگين مهر

زندگي با بندگي نابود باد

شعله از گرمي گر افتد دود باد

عمر اگر صد سال باشد يادمي

زادميت زنده باشد ادمي

گفتني يك سينه گفتم بس كنم كاين سينه بايد ثاني سينا بسازم

ديده از نور اليقين بينا بسازم

ميروم تا اشيان در گنبد مينا بسازم.      (نشيد)